Dom na kurzych łapach

Nie spodziewałam się po tej książce tego, co w niej znalazłam. Myślałam raczej, że będzie pogodna, jednak ani trochę taka nie była. Ale mimo wszystko "Dom na kurzych łapach" to piękna książka. Opowiada o śmierci, bólu po stracie bliskiej osoby, pragnieniu przyjaźni, ale też o miłości i poświęceniu.

Babę Jagę znam z bajek i baśni jako okrutną staruszkę z chustą na głowie i kurzajką na nosie. Jednak Sophie Anderson w swojej książce pokazuje łagodną i kochającą stronę Baby Jagi.

Marinka ma 12 lat i mieszka wraz ze swoją Babą Jagą w domu na kurzych łapach. Żyją szczęśliwie i kochają się bardzo. Jednak nie wszystko w ich życiu jest słodkie i piękne. Zadaniem babci jest przeprowadzanie zmarłych dusz przez bramę, więc co wieczór w ich domu odbywają się przyjęcia, na których zjawiają się umarli. Baba wysłuchuje historii ich żyć, pociesza, przyjmuje wszystkie smutki i żale oraz pozwala im się posilić przed długą i trudną drogą, którą mają do pokonania. Następnie wygłasza słowa pożegnania, a dusze ulatują do gwiazd. Pewnego razu Marinka znajduje w domu duszę Niny, dziewczynki, która bardzo boi się opuścić świat żywych ludzi. Dostrzega w tym spotkaniu szansę na przyjaźń, więc zatrzymuje Ninę na ziemi. Niestety powoduje to przykre konsekwencje...